روانکاوی شکل خاصی از روان درمانی است که توسط زیگموند فروید پایهگذاری شده است.
جلسه روانکاوی معمولاً شامل تداعی آزاد است، که طی آن افراد افکار خود را بدون سانسور بیان می کنند و درمانگر الگوها و معانی را در روایت های آنها تفسیر می کند.
این درمان بر ناخودآگاه متمرکز و در آن عمیقتر میشود و بر کشف افکار ناخودآگاه و تجربیات دوران کودکی که ممکن است بر رفتار فعلی فرد تأثیر بگذارد، تأکید میکند. انتخاب روانکاوی به ترجیحات فردی، ماهیت مسائل و میزان عمقی که فرد دوست دارد به مسائل بپردازد، بستگی دارد.
روانکاوی معمولاً یک درمان فردی است و نمیتوان از آن در گروه درمانی، زوج درمانی یا خانواده درمانی استفاده کرد، زیرا تکنیک ها و تاکیدی که بر فرآیندهای درونی فرد دارد، برای جلسات انفرادی مناسب تر است.
در روانکاوی، رابطه درمانی بسیار مهم است و درمانگر موضع خنثی و محتاطانه تری دارد. هدف کشف تعارضات ناخودآگاه و به دست آوردن بینش درباره چگونگی تأثیر این تعارضات بر احساسات و رفتار است.
در جلسات روانکاوی فرد میتواند درباره هر چیزی فارغ از اینکه مشکل است یا نه صحبت کند. درمان روانکاوی می تواند چندین سال ادامه یابد. تعداد جلسات آن زیاد است، به طوری که افراد چندین بار در هفته با روانکاو خود ملاقات می کنند.
سایر روان درمانیها می تواند کوتاه مدت یا بلندمدت باشند، در حالی که روانکاوی طولانی است و لازم است فرد تعهد طولانی تری به درمان با جلسات متعدد در هفته داشته باشد.
روان درمانی از تکنیک های درمانی مختلفی بسته به رویکرد انتخاب شده استفاده می کند. در روانکاوی تاکید زیادی بر تداعی آزاد، تحلیل رویا و تفسیر فرآیندهای ناخودآگاه دارد.
روان درمانی یک اصطلاح گسترده است که رویکردهای درمانی مختلف را دربرمیگیرد. در همه رویکردهای درمانی هدف کمک به افراد برای هدایت و درک افکار، احساسات و رفتارهایشان است. تفاوت رویکردها در چیزی که بر آن تمرکز میکنند، طول دوره درمان، تکنیکها و اصول اساسی که جلسات را هدایت می کنند، است.